​Το κοινωνικό φαινόμενο της Νέας Φιλαδέλφειας: Μια πόλη, μια ομάδα που όταν παίζει λέει την Ιστορία της, ένας τίτλος

 ​Η Νέα Φιλαδέλφεια έζησε χθες στιγμές που ξεπερνούν τα όρια ενός απλού ποδοσφαιρικού αγώνα. Ήταν η κορύφωση μιας διαδρομής 24 ετών γεμάτης πίκρες, προδοσίες και την εφιαλτική πτώση στη Γ' Εθνική, που όμως κατέληξε στην απόλυτη δικαίωση. Ο κόσμος της ΑΕΚ που ξεκινούσε τη σεζόν «παγωμένος» με μισοάδειες εξέδρες, χθες πλημμύρισε κάθε γωνιά της Αγιά Σοφιάς, ενώ χιλιάδες άλλοι παρέμειναν έξω από τα τείχη, συμμετέχοντας στην ίδια ιεροτελεστία. Η ομάδα κατάφερε να ενώσει ξανά τους οπαδούς της, αποδεικνύοντας πως ο σύγχρονος ΑΕΚτζης νιώθει πλέον την ασφάλεια ενός σπιτιού και τη σιγουριά μιας διοίκησης που έχοντας την οικονομική επιφάνεια και το δέσιμο με τις αξίες του συλλόγου, μεγάλωσε ξανά τον Δικέφαλο.

​Στο αγωνιστικό κομμάτι το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό είχε τη δική του ξεχωριστή τακτική προσέγγιση. Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν επέλεξε τη συνταγή της αναμονής αλλά κοίταξε τον αντίπαλο στα μάτια με build-up από την άμυνα. Ο Ολυμπιακός ωστόσο μπήκε πιο δυνατά στο πρώτο ημίχρονο, πιέζοντας ψηλά και εγκλωβίζοντας τον Πινέδα, ο οποίος οδηγήθηκε σε ασυνήθιστα λάθη. Σε μια τέτοια φάση ο Ροντινέι (ο παίκτης που κουβαλάει επιθετικά τους «ερυθρόλευκους» στα πλέι οφ σκοραροντας όλα τα γκολ των Πειραιωτών σε αυτή την διαδικασία πλην το γκολ του Ζέλσον Μάρτινς στην Λεωφόρο) άνοιξε το σκορ. Η ΑΕΚ φαινόταν επηρεασμένη από την γιορτινή ατμόσφαιρα, με την συγκέντρωση των παικτών να κλονίζεται από την προσμονή της φιέστας. Όλα όμως άλλαξαν στο δεύτερο μέρος. Καθώς ο Ολυμπιακός «ξεφούσκωνε» σωματικά μετά το 60', οι αλλαγές του Νίκολιτς, με κυριότερη την είσοδο του Βάργκα, έγειραν την πλάστιγγα. Η ισοφάριση ήρθε από τον Κοϊτά, ενώ η Ένωση άγγιξε τη νίκη στη μεγάλη ευκαιρία του Ζοάο Μάριο μετά την εντυπωσιακή ενέργεια του Πήλιου. Το τελικό 1-1 σφράγισε μια σεζόν όπου η ΑΕΚ γνώρισε μόλις δύο ήττες στο πρωτάθλημα, διατηρώντας το αήττητο σερί της από τον περασμένο Οκτώβριο (συγκεκριμένα από της 26 Οκτωβρίου και την ήττα με 2-0 από τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκης).

​Η φιέστα που ακολούθησε ήταν ένα εκρηκτικό μείγμα συναναστροφής, ιστορίας και προσωπικού σόου. Από τα ευρηματικά συνθήματα για τον «εξαφανισμένο» Βαγγέλη, μέχρι την παιδική χορωδία που τραγούδησε για την ελευθερία και τον ύμνο της ομάδας, η συγκίνηση ήταν διάχυτη. Ο Μάριος Ηλιόπουλος έκλεψε την παράσταση, μετατρέποντας την βραδιά σε προσωπική κατάθεση ψυχής. Με ένα 27λεπτο «μανιφέστο» γεμάτο επιθέσεις προς πάσα κατεύθυνση (κάτι που προσωπικά δεν μου άρεσε), αλλά και με την εντυπωσιακή παρουσία της «πρώτης κυρίας» ανάμεσα στα 14 βιολιά, έδωσε το δικό του στίγμα. Η κορύφωση ήρθε με την απονομή: κομάντος να κατεβαίνουν από την οροφή υπό τους ήχους του Mission Impossible και τον διοικητικό ηγέτη να μπαίνει στο χορτάρι με το αγωνιστικό του αυτοκίνητο, κάνοντας «μπαντιές» πριν παραδώσει το τρόπαιο στους παίκτες, αγνοώντας επιδεικτικά τα θεσμικά πρόσωπα της Λίγκας.

Πέρα από τα φώτα της γιορτής η ΑΕΚ επιβεβαίωσε χθες την ταυτότητά της ως κοινωνικό φαινόμενο. Σε αντίθεση με το παρελθόν άλλων συλλόγων που ταυτίστηκαν με την αστική τάξη ή το σύστημα (βλέπε Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός), η ΑΕΚ παραμένει η ομάδα της προσφυγιάς και του ξεριζωμού. Είναι η ομάδα που δεν λύγισε ποτέ γιατί έχει στις ρίζες της τα χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας και τις μορφές του Νεστορίδη, του Παπαϊωάννου και του Μαύρου να την προστατεύουν από τους πυλώνες. Η αναγέννηση της τελευταίας 15ετίας, από την ταινία «1968» μέχρι τα βιβλία και τα μουσεία μέσα στο γήπεδο, δείχνει ότι η ΑΕΚ δεν είναι απλώς κούπες και πρωταθλήματα. Είναι ο καθημερινός καφές στην πλατεία του Αετού, οι ανοιχτές προπονήσεις και τα παιδιά που κυκλοφορούν περήφανα με τις κιτρινόμαυρες φανέλες. Η ΑΕΚ επέστρεψε στο σπίτι της, στην Αγιά Σοφιά, για να συνεχίσει να διηγείται την ιστορία της: μια ιστορία 102 ετών που ξεκίνησε από την Πόλη και δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ!!!

ΥΓ.: Μετά την τελευταία ήττα της ομάδας στο πρωτάθλημα, η Ένωση έτρεξε ένα αήττητο σερί 24 αγώνων πρωταθλήματος, εκ των οποίων οι 9 ήταν ντέρμπι, με 16 νίκες και 8 ισοπαλίες. Επίδοση που είναι η 2η καλύτερη στην Ιστορία μας, πίσω από εκείνη της σεζόν 1975/76 όπου ήταν αήττητη για 25 αγώνες.

ΥΓ.2: Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος στην Σκωτία από την Σελτικ, η ΑΕΚ πλέον έχει τον 6ο καλύτερο συντελεστή ολόκληρης της προκριματικής φάσης στο μονοπάτι των πρωταθλητών του Τσάμπιονς Λιγκ. Μπορεί στην Σκωτία να έγιναν σημεία και τέρατα τις τελευταίες αγωνιστικές που ευνόησαν την Σέλτικ, όμως η Ένωση έχει τον 6ο καλύτερο συντελεστή γιατί στα10/11 πρωταθλήματα που την ενδιέφεραν ήρθαν  τα πάνω - κάτω. Συγκεκριμένα στην Νορβηγία πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Βίκινγκ και όχι η Μπόντο Γκλιμτ. Στην Δανία η Άαρχους και όχι η Κοπενχάγη. Στην Ουγγαρία η Γκιόρ και όχι η Φερεντσβάρος. Στην Αυστρία η ΛΑΣΚ και όχι η Σάλτσμπουργκ ή η Στουρμ Γκρατς. Στο Αζερμπαϊτζάν η Σαμπάχ και όχι η Καραμπάχ. Στην Ελβετία η Τούν και όχι η Βασιλεία ή η Γιουνγκ Μπόις. Στην Βουλγαρία η Λέφσκι Σόφιας και όχι η Λουντογκόρετς. Στην Ρουμανία και όχι η Στεάουα. Στην Σουηδία η Μιάλμπι και όχι η Τζουργκάρντεν και στο Ισραήλ η Μακάμπι Τελ Αβίβ είναι εκτός τίτλου. Όλες αυτές οι πρωταθλήτριες ήταν αουτσάιντερ στα πρωταθλήματα τους και κάτω από την ΑΕΚ στον ευρωπαικο συντελεστή. Όλα τα φαβορί σε αυτά τα πρωταθλήματα που δεν πήραν τον τίτλο είναι πάνω από την ΑΕΚ στον ευρωπαικο συντελεστή. Ας μην είμαστε και αχάριστοι λοιπόν.. καλά είναι και τα play off του Τσάμπιονς Λίγκ, έχουμε ήδη εξασφαλισμένη την league phase του Γιουρόπα.

ΥΓ.3: Έπεσα έξω στο σχήμα των τραγουδιστών. Τελικά δεν ήταν ο Κιάμος όπως είχα γράψει αλλά ο Μενιδιάτης. Ήταν λάθος η ανάγνωση της πληροφορίας, καθώς τα ονόματα δεν είχαν βγεί προς τα έξω, αλλά κατέληξα σε αυτά από τα συμφραζόμενα.

ΥΓ.4: Μπορεί προσωπικά να μην συμφωνώ με το μανιφέστο Ηλιόπουλου καθώς επισκίασε τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, τους παίκτες και το τεχνικό τιμ. Έπρεπε να σκεφτεί ότι όσοι βρεθήκαμε στο γήπεδο, μέσα και έξω από αυτό, είχαμε μαζί και τα παιδιά μας. Παιδιά που σήμερα είχαν κανονικά σχολείο ή έδιναν εξετάσεις. Παιδιά που ήρθαν με την λαχτάρα να δουν την απονομή του τροπαίου και έφυγαν γιατί η απονομή έγινε δυό ώρες μετά την λήξη του αγώνα. Όμως καταλαβαίνω πως ένιωσε την ανάγκη να ξεσπαθωσει για όσα συνέβησαν πέρσι, για όσα άκουσε πέρσι και για ότι συνέβη την φετινή σεζόν. Πιστεύω ότι στις επόμενες αντίστοιχες φιέστες θα δοθεί έμφαση και στα παιδιά και δεν θα επισκιαστουν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές.

ΥΓ.5: Η δήλωση Νίκολιτς για τον αριθμό των μεταγραφών που θα γίνουν, μπορώ να πω ότι είναι μια προσωπική δικαίωση για όσα έλεγα σχετικά με αυτές.

ΥΓ.6: Ευχαριστώ θερμά τον αδελφό και φίλο μου Νικόλα που μου έδωσε την δυνατότητα να εξωτερικευω δημόσια τις σκέψεις μου για την ομάδα. Ευχαριστώ θερμά και όλους εσάς, τα μέλη του παρεακι μας που με διαβάζετε είτε συμφωνείτε, είτε διαφωνείτε με όσα γράφω!!!! 

~ Ενωσίτης ~