​Το «Manual» της Ράγιο: Πίεση στα όρια και τρανζίσιον-φωτιά

 ​Η Ράγιο Βαγιεκάνο (Rayo Vallecano) δεν είναι απλώς ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος· είναι η ζωντανή ιστορία της συνοικίας του Βαγιέκας, ενός προπυργίου της εργατικής τάξης στα νοτιοανατολικά της Μαδρίτης. Η Ράγιο είναι ηθική προέκταση της γειτονιάς της, μια ομάδα που γεννήθηκε από την ανάγκη για επιβίωση και αντίσταση.

​Η Ράγιο ιδρύθηκε στις 29 Μαΐου 1924 στο σπίτι μιας εργατικής οικογένειας. Η ηγετική μορφή πίσω από αυτή την κίνηση ήταν η Prudencia Priego, μια χήρα της εργατικής τάξης. Η ομάδα γεννήθηκε κυριολεκτικά μέσα στο σπίτι της, στην οδό Calle de Nuestra Señora del Carmen, αριθμός 28. Εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι σύλλογοι ιδρύονταν από πλούσιους ακαδημαϊκούς ή επιχειρηματίες σε ακριβά γραφεία, αλλά η Ράγιο ιδρύθηκε σε μια «casita baja» (ένα χαμηλό, ταπεινό σπίτι) από μια γυναίκα που ήθελε να προσφέρει διέξοδο στη νεολαία της γειτονιάς. Ο γιος της, Julián Huerta, ήταν εκείνος που ανέλαβε τα καθήκοντα του πρώτου προέδρου του συλλόγου, με την πλήρη στήριξη και καθοδήγηση της μητέρας του. Η αρχική ονομασία ήταν Agrupación Deportiva El Rayo (Αθλητική Ένωση Η Αστραπή). Το όνομα «Vallecano» προστέθηκε αργότερα (το 1947), για να σφραγίσει τη σύνδεση της ομάδας με την ανεξάρτητη τότε κοινότητα του Βαγιέκας, λίγο πριν αυτή ενσωματωθεί στον δήμο της Μαδρίτης.

Σε μια εποχή που το Βαγιέκας μαστιζόταν από την ένδεια, τα ναρκωτικά και τις ένοπλες συμμορίες, η ομάδα λειτούργησε ως κοινωνικό καταφύγιο, βγάζοντας τα παιδιά από τους δρόμους μέσω του αθλητισμού. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το Βαγιέκας έγινε προορισμός για τους κυνηγημένους αντιφρονούντες. Η περιοχή ζούσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, με το κράτος και την ελίτ της Μαδρίτης να προσπαθούν να την εκδιώξουν. ​Το Γήπεδο-Σύμβολο της Ράγιο, το Estadio de Vallecas (14.500 θέσεις) κουβαλά μια σκοτεινή κληρονομιά, καθώς χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης αντιφρονούντων. Σήμερα, είναι το μοναδικό γήπεδο στην Ισπανία όπου οι κάτοικοι μπορούν να δουν τον αγώνα από τα μπαλκόνια των εργατικών κατοικιών που το περιβάλλουν. Αρχικά η φανέλα ήταν ολόλευκη. Για να ξεχωρίσει από τη Ρεάλ Μαδρίτης, προστέθηκε η κόκκινη διαγώνια ρίγα, που έγινε το σήμα κατατεθέν της «Franjirroja».

​Η αναφορά στην οικογένεια Huerta και συγκεκριμένα στην Prudencia Priego δεν είναι απλή εγκυκλοπαιδική γνώση. Για τους οπαδούς της Ράγιο, είναι η απόδειξη ότι η ομάδα τους δεν ανήκει σε καμία ελίτ. Είναι η μοναδική ομάδα στη La Liga που μπορεί να περηφανεύεται ότι ιδρύθηκε σε ένα φτωχόσπιτο από μια εργάτρια μητέρα και τους γιους της, κάτι που εξηγεί γιατί η ταυτότητά της παραμένει τόσο έντονα συνδεδεμένη με τον κοινωνικό ακτιβισμό μέχρι σήμερα. Άλλωστε αυτή η «οικογενειακή» αύρα διατηρείται και στα αποδυτήρια του Ίνιγκο Πέρεθ. Οι παίκτες παίζουν με μια αυταπάρνηση που πηγάζει από αυτή την ιστορική κληρονομιά, γι' αυτό και η ένταση στο πρεσάρισμά τους (το 3ο υψηλότερο στην Ισπανία) είναι συχνά συγκλονιστική.

Σήμερα η Ράγιο βιώνει έναν εσωτερικό διχασμό. Ο τωρινός πρόεδρος Raúl Martín Presa, ένας άνθρωπος ξένος προς τη γειτονιά που ανέλαβε την ομάδα σχεδόν δωρεάν σε στιγμή οικονομικής κατάρρευσης, βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με τους οπαδούς. ​Ο Presa βρίσκεται στο τιμόνι του συλλόγου από το 2011, όταν εξαγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών από την οικογένεια Ruiz-Mateos (που είχε οδηγήσει την ομάδα σε οικονομικό αδιέξοδο). Παρά το γεγονός ότι η ομάδα έχει καταφέρει να σταθεροποιηθεί αγωνιστικά στη La Liga υπό τη θητεία του, η σχέση του με την τοπική κοινωνία και τους οργανωμένους οπαδούς είναι εκρηκτική.

Κατηγορείται ότι αφήνει το προπονητικό κέντρο και τα γυμναστήρια να ρημάζουν, ενώ αφήνει απλήρωτους υπαλλήλους, με στόχο να ευτελίσει τη δημόσια περιουσία για να την ιδιωτικοποιήσει. Οι δηλώσεις του έρχονται σε πλήρη αντίθεση και ευθεία σύγκρουση με τα αντιφασιστικά, εργατικά και δημοκρατικά ιδανικά των οπαδών (Bukaneros), οι οποίοι έχουν αδελφοποιηθεί με τους οπαδούς της Αθλέτικ Μπιλμπάο και της Κάντιθ. Η κόντρα γιγαντώθηκε το 2017, όταν ο Presa επιχείρησε να αποκτήσει τον Ουκρανό επιθετικό Roman Zozulya, με τους οπαδούς να μπλοκάρουν τη μεταγραφή λόγω των φερόμενων διασυνδέσεων του παίκτη με ακροδεξιές ομάδες. Ο πρόεδρος επιθυμεί να φύγει η ομάδα από το ιστορικό Βαγιέκας για πιο «μοντέρνες» εγκαταστάσεις, κάτι που οι κάτοικοι θεωρούν προδοσία. Παράλληλα, ο Δήμος Μαδρίτης, αν και δηλώνει υποστηρικτής, σχεδιάζει να εντάξει το γήπεδο σε επενδυτικά funds, αναγκάζοντας την ομάδα να πληρώνει ενοίκιο στο ίδιο της το «σπίτι». Η άρνησή του να επενδύσει στη συντήρηση του γηπέδου και του προπονητικού κέντρου, καθώς και οι προσπάθειές του να απομακρύνει την ομάδα από την ιστορική της έδρα, τον έχουν καταστήσει «persona non grata» για τη συντριπτική πλειοψηφία των «Rayistas».

​Η Ράγιο του Ίνιγκο Πέρεθ είναι μια από τις πιο αθλητικές και ταχυδυναμικές ομάδες της La Liga, θυμίζοντας έντονα την ένταση της ΑΕΚ του Ματίας Αλμέιδα. Αμύνεται σε 4-4-2 (low block) ή 4-2-3-1 (medium block). Είναι η 3η ομάδα στην Ισπανία σε ένταση πίεσης (HSR), πιάνοντας μ.ο ταχύτητας στην πίεση 22,5 χλμ/ώρα, πίσω μόνο από τις Αλαβές και Σοσιεδάδ. Μάλιστα πιέζει με περισσότερη ένταση και από την Μπαρτσελόνα, επιτρέποντας στον αντίπαλο μόλις 8,54 πάσες ανά κατοχή (δεύτερη στην La Liga μόνο πίσω από την Μπαρτσελόνα σε αυτόν τον τομέα). Είναι τέτοια η ένταση που ασκούν στην πίεση που οι παίκτες της να πραγματοποιούν κατά μέσο όρο 6,2 αμυντικές ενέργειες (τάκλιν/κοψίματα) για κάθε λεπτό που ο αντίπαλος έχει την κατοχή της μπάλας.

Στην αμυντική στρατηγική του Ίνιγκο Πέρεθ, η λειτουργία των εξτρέμ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για την αποτελεσματικότητα του συλλόγου. Η Ράγιο δεν αμύνεται παθητικά, αλλά χρησιμοποιεί τους ακραίους επιθετικούς της ως την πρώτη γραμμή μιας προγραμματισμένης «ενέδρας».

Όταν η Ράγιο βρίσκεται σε φάση άμυνας (κυρίως στο medium block), οι εξτρέμ της (όπως ο Ντε Φρούτος και ο Άλβαρο Γκαρσία) έχουν μια πολύ συγκεκριμένη αποστολή: να κλείσουν τις διαγώνιες πάσες προς τα άκρα. Αντί να μένουν πάνω στην γραμμή, συγκλίνουν προς τα μέσα. Με αυτόν τον τρόπο αναγκάζουν τον αντίπαλο στόπερ ή το αμυντικό χαφ να περάσει τη μπάλα από εκεί που θέλει η Ράγιο: μέσα από το κέντρο, όπου περιμένουν τα «μηχανάκια» (Παλαθόν, Ουνάι Λόπεζ) για να εφαρμόσουν τα man-to-man.  Ο στόχος δεν είναι απλά η ανάκτηση της μπάλας, αλλά η πρόκληση λάθους. Θέλουν να αναγκάσουν τον αντίπαλο σε μια ρισκαδόρικη πάσα, ώστε μόλις γίνει η κλοπή, οι εξτρέμ να βρίσκονται ήδη σε εσωτερικούς διαδρόμους, έτοιμοι να ξεχυθούν σε άμεσο επιθετικό τρανζίσιον προς την αντίπαλη εστία.

Παρόλο που αρχικά κλείνουν προς τα μέσα, η Ράγιο στήνει «παγίδες πλευράς» (sideline traps) μόλις η μπάλα μετακινηθεί προς τα έξω. Επιτρέπουν στον αντίπαλο να δώσει μια πάσα προς το πλάι, η οποία φαίνεται «ασφαλής». Μόλις όμως η μπάλα ταξιδεύει προς το αντίπαλο μπακ, η ένταση της Ράγιο εκτοξεύεται. Ακαριαία η Ράγιο μεταφέρει πολλούς παίκτες στην πλευρά της μπάλας. Ο εξτρέμ γυρίζει και «διπλώνει» το μαρκάρισμα, το μπακ ανεβαίνει ψηλά και το κοντινό αμυντικό χαφ συγκλίνει προς την πλευρά. Με αυτόν τον τρόπο, εγκλωβίζουν τον παίκτη του αντιπάλου σε μια γωνία του γηπέδου, κλείνοντας όλες τις εσωτερικές πάσες. Λόγω της τρομερής τους ταχύτητας (θυμηθείτε τα 22,5χλμ/ώρα μέση ταχύτητα πίεσης), ο αντίπαλος δεν έχει χρόνο να σκεφτεί, οδηγείται στο λάθος ή σε μια τυφλή απομάκρυνση, ενώ εφαρμόζει προσαρμοσμένα man-to-man ανά ζώνη, ποντάροντας στην ταχύτητα των παικτών της για να κερδίσουν τις μονομαχίες.

Η επιθετική λειτουργία της Ράγιο Βαγιεκάνο υπό τον Ίνιγκο Πέρεθ είναι μια σπουδή στην άμεση επίθεση και την εκμετάλλευση του χώρου. Δεν είναι μια ομάδα που θα αναλώσει την κατοχή της μπάλας σε ανούσιες πάσες· η φιλοσοφία της είναι να «πληγώσει» τον αντίπαλο όσο αυτός είναι ακόμα ανοργάνωτος. ​Η Ράγιο χρησιμοποιεί μια έξυπνη ψυχολογική και τακτική προσέγγιση: προσκαλεί τον αντίπαλο να την πιέσει ψηλά.  Με το να παίζει αρχικά χαμηλά, αναγκάζει τις γραμμές του αντιπάλου να ανέβουν και να απομακρυνθούν η μία από την άλλη. Μόλις δημιουργηθούν αυτά τα κενά, προσπαθεί να περάσει τη μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, βρίσκοντας τον Ίσι Παλαθόν ή τον Ντε Φρούτος σε εσωτερικούς χώρους. Αν σπάσει το πρώτο κύμα πίεσης, η Ράγιο βγαίνει με αριθμητική υπεροχή (ή αριθμητικά ισοδύναμη) απέναντι στην αντίπαλη άμυνα, εκμεταλλευόμενη την τρομερή ταχύτητα των παικτών της.

Εκεί που η Ράγιο γίνεται πραγματικά επικίνδυνη είναι στις πτέρυγες. Το πλάνο τους βασίζεται στην απομόνωση. Οδηγούν τη μπάλα στο πλάι και «εξαφανίζουν» τους υπόλοιπους παίκτες από το κάδρο, αφήνοντας τον εξτρέμ και το μπακ (π.χ. Ράτσιου και Ντε Φρούτος) να συνεργαστούν μόνοι τους. Ο στόχος τους δεν είναι η κλασική ψηλή σέντρα. Προτιμούν να μπουν στην περιοχή και να κάνουν παράλληλα γυρίσματα (cut-backs) μπροστά από τους στόπερ. Αυτό δημιουργεί συνθήκες πανικού και αναγκάζει τους αμυντικούς να επέμβουν με ρίσκο, αυξάνοντας τις πιθανότητες για αυτογκόλ, πέναλτι ή εύκολο τελείωμα από τους επερχόμενους χαφ.

Μόλις η μπάλα φτάσει στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, η υπομονή τελειώνει. Οι παίκτες της Ράγιο παίζουν εξαιρετικά γρήγορα και κάθετα. Δεν κυκλοφορούν τη μπάλα γύρω-γύρω από την περιοχή, αλλά ψάχνουν αμέσως τη διείσδυση ή το σουτ. Κομβικός στο επιθετικό κομμάτι είναι ο Ίσι Παλαθόν, ο οποίος αποτελεί τον παίκτη-κλειδί. Κινείται παντού πίσω από τον φορ, λειτουργώντας ως ο συνδετικός κρίκος που μετατρέπει την ανάκτηση της μπάλας σε τελική προσπάθεια.

​Αν και η Ράγιο είναι η δεύτερη πιο παραγωγική επίθεση του Conference League με 1,82 γκολ ανά 90 λεπτά (πρώτη είναι η ΑΕΚ με 2,04), αντιμετωπίζει ένα σημαντικό πρόβλημα. Παρά το γεγονός ότι δημιουργεί πολλές ευκαιρίες λόγω της έντασης και της πίεσης που ασκεί, οι επιθετικοί της (Αλεμάο, Καμέγιο) δεν θεωρούνται κορυφαίου επιπέδου. Πολλά από τα γκολ της προέρχονται από την υπερπροσπάθεια των εξτρέμ και των χαφ, παρά από την καθαρή ποιότητα του σέντερ φορ. Όταν ο αντίπαλος παίζει κλειστά και δεν αφήνει χώρους για τρέξιμο, η Ράγιο «βραχυκυκλώνει». Η έλλειψη υψηλής τεχνικής κατάρτισης στην κλειστή άμυνα είναι η μεγαλύτερη αχίλλειος πτέρνα της.

Μερικές χρήσιμες πληροφορίες:

Στο τέρμα παίζει ο Αουγκούστο Μπατάλια στα 29 του. Ο Αργεντινός είναι ο "φύλακας άγγελος" στη φετινή ευρωπαϊκή πορεία. Στο Conference League έχει ήδη καταγράψει 8 συμμετοχές με 2 clean sheets και 14 αποκρούσεις. Είναι σταθερός στις εξόδους του και διακρίνεται για την ικανότητά του να σταματά απευθείας εκτελέσεις φάουλ.

Δεξιά ο Ράτσιου, πολύ αθλητικός, ο "πύραυλος" της Ράγιο. Είναι επίσημα ο ταχύτερος παίκτης στα μεγάλα πρωταθλήματα με 32,9 χλμ/ώρα. Στο Conference League έχει 1 γκολ και 78% ευστοχία στις πάσες. Είναι εξαιρετικά δραστήριος στα 1vs1 και αποτελεί την κύρια πηγή κινδύνου στις αντεπιθέσεις.

Αριστερά ο Πεπ Τσαβαρία, εξίσου υψηλού επιπέδου μπακ, Ισπανός, 27 ετών, γρήγορο και ισορροπημένο μπακ με 1 γκολ και 2 ασίστ σε πάνω από 2.000 λεπτά συμμετοχής. Κερδίζει το 70% των μονομαχιών του, προσφέροντας ασφάλεια στα μετόπισθεν και ταχύτητα στις προωθήσεις.

Στα στόπερ, ο έμπειρος Γάλλος Φλορίν Λεζέν στα 34 του έχει ηγετικό ρόλο. Παρά την ηλικία του, είναι ο παίκτης με τα περισσότερα λεπτά συμμετοχής (πάνω από 2.600). Είναι ο "ball-playing" στόπερ της ομάδας με 87,4% ευστοχία στις πάσες και ο "εκτελεστής" των στατικών φάσεων από μακρινή απόσταση.

Δίπλα του παίζουν είτε ο 28χρονος ΙταλοΒραζιλιάνος Λουΐζ Φελίππε, είτε ο 21χρονος Σενεγαλέζος Νομπάλ Μεντί που είναι δανεικός από την Μπέτις και εωρείται ένα αρκετά μεγάλο ταλέντο στην Ισπανία. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, έχει αρχίσει να σκοράρει και προσφέρει την απαραίτητη αθλητικότητα δίπλα στον έμπειρο Λεζέν.

Στα χαφ εναλλάσονται ο Πάθε Σις που θυμίζει τον Μεϊτέ του ΠΑΟΚ, ο Όσκαρ Βαλεντίν, ο Πέδρο Ντίαζ, ο Τζεράρντ Γκουμπάου και Ουνάι Λόπεζ, ο οποίος είναι πολυ μαχητικός και γρήγορος, παίκτες έμπειροι, όλοι κοντά στα 30 τους, κανένας τους κάτι το τρομερό.

Μπροστά τους ο Ίσι Παλαθόν, ο ποιοτικότερος και πιο κομβικός παίκτης της ομάδας. Με 3 γκολ και 3 ασίστ φέτος, είναι ο άνθρωπος που συνδέει τις γραμμές. Αν και έχει δεχθεί αρκετές κίτρινες κάρτες (9), η ένταση που βάζει στο παιχνίδι του είναι αυτή που παρασύρει όλη την ομάδα.

Υπάρχει και ο 37χρονος Όσκαρ Τρέχο.

Αριστερά στην επίθεση ο 33χρονος Αλβάρο Γκαρσία, ο έμπειρος της επίθεσης με 4 γκολ και 4 ασίστ. Είναι ο παίκτης που συχνά "φτιάχνει" τα γκολ για τους υπόλοιπους, όπως έκανε πρόσφατα στην ιστορική νίκη με 3-0 επί της Ατλέτικο.

Δεξιά ο πιο επικίνδυνος παίκτης της Ράγιο, ο γνωστός μας από τα μεταγραφικά σενάρια του Ολυμπιακού, Χόρχε Ντε Φρούτος, που πολλές φορές αγωνίζεται και ως φορ, διανύει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του με 10 γκολ στη La Liga σε 26 αγώνες. Είναι ο παίκτης που πρέπει να προσέξει περισσότερο η ΑΕΚ, καθώς πατάει περιοχή ως κρυφός κυνηγός και έχει μεγάλη ευστοχία με το δεξί πόδι.

Πίσω τους στα άκρα υπάρχει και ο 21χρονος Μαροκινός Ιλίας Ακχομάτς, δανεικός από την Βιγιαρεάλ. Πολύ καλός τεχνίτης, με χαμηλό κέντρο βάρους και καλός στο ένας με έναν, ο Μαροκινός προσφέρει την τεχνική κατάρτιση και το που λείπει από το παιχνίδι δύναμης της Ράγιο. Έχει ήδη αρχίσει να κερδίζει θέση βασικού στα κρίσιμα ματς.

Σέντερ φορ παίζουν είτε ο Αλεμάο είτε ο Σέρτζιο Καμέγιο. Οι δύο φορ εναλλάσσονται στην κορυφή. Παρόλο που ο Καμέγιο είναι ο πιο "ονομαστός", κανένας από τους δύο δεν έχει σταθερότητα στο σκοράρισμα, κάτι που αναγκάζει την ομάδα να στηρίζεται στους εξτρέμ για τα γκολ της.

​Η Ράγιο είναι μια ομάδα που «ζει» για το Conference League, έχοντας όμως μικρό βάθος ρόστερ, γεγονός που την πληγώνει στο πρωτάθλημα. Είναι σκληρή, εργατική και «ρομαντική» – μια ομάδα που παίζει για τη γειτονιά της, αλλά έχει χτυπητές αδυναμίες στην άμυνα που η ΑΕΚ μπορεί να εκμεταλλευτεί.

ΥΓ.: ​Οι δύο ομάδες μοιάζουν σαν «καθρέφτης» στον τρόπο που αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο. Διαθέτουν συμπαγή και compact ρόστερ, με αποδυτήρια που θυμίζουν οικογένεια. Ακόμα και η πορεία τους στη φετινή φάση των «16» του Conference League ήταν σχεδόν πανομοιότυπη. Και οι δύο ομάδες έδειξαν το «ευρωπαϊκό» τους πρόσωπο εκτός έδρας, παίρνοντας σκορ πρόκρισης, αλλά παραδόξως δυσκολεύτηκαν στις έδρες τους, γνωρίζοντας ήττες που τις άφησαν «αγνώριστες» μπροστά στο κοινό τους.

ΥΓ.1: Η Ράγιο δεν έχει δεχθεί γκολ μετά το 65ο λεπτό στο φετινό Conference League. Αυτό λέει πολλά για την φυσική της κατάσταση, καθώς μπορεί να ανταπεξέλθει με επιτυχία στην ένταση και στον υψηλό ρυθμό επί 90 λεπτά.

ΥΓ.2: Η φετινή συμμετοχή της Ράγιο Βαγιεκάνο στο Conference League αποτελεί την πρώτη φορά στην ιστορία της που αγωνίζεται σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ακριβώς επειδή είναι η παρθενική τους εμφάνιση, οι παίκτες αγωνίζονται με τεράστια δίψα για διάκριση, κάτι που ενισχύει τον ήδη υψηλό ρυθμό και την ένταση που βγάζουν στο γήπεδο.

ΥΓ.3: Η έλλειψη εμπειρίας και το περιορισμένο βάθος του ρόστερ την έχουν κάνει να «πληρώνει» αυτή τη συμμετοχή με μια χαμηλότερη θέση στη βαθμολογία της La Liga, καθώς ο Ίνιγκο Πέρεθ αναγκάζεται να διαχειριστεί την κόπωση των παικτών του από τα συνεχή ταξίδια.

ΥΓ.4: Για τους κατοίκους του Βαγιέκας, η έξοδος στην Ευρώπη είναι η δικαίωση δεκαετιών προσπάθειας και επιβίωσης. Το γεγονός ότι η ομάδα κατάφερε να φτάσει μέχρι τους "8", παρά τα τεράστια εσωτερικά προβλήματα με τη διοίκηση του Μαρτίν Πρέσα, θεωρείται άθλος.

ΥΓ.5: Σε 20 εντός έδρας αγώνες για όλες τις διοργανώσεις έχει 9 νίκες, 8 ισοπαλίες και 3 ήττες. Αναλυτικά έχει νικήσει τις Νέμαν από Λευκορωσία για τα πλέι οφ του Κόνφερενς (4-0), Σκεντίγια για την λιγκ φέις του Κόνφερενς (2-0), Αλαβές (1-0), Λεχ Πόζναν (3-2), Ντρίτα (3-0), Μαγιόρκα (2-1), Ατλέτικο Μαδρίτης (3-0), Οβιέδο (3-0) και Έλτσε (1-0). Έχει έρθει ισόπαλη με τις Μπαρτσελόνα (1-1), Θέλτα (1-1), Ρεάλ Μαδρίτης (0-0), Βαλένθια (1-1), Μπέτις (0-0), Χετάφε (1-1), Μπιλμπάο (1-1) και Λεβάντε (1-1), ενώ έχει ηττηθεί μόνο από τις Σεβίλλη του Ματίας Αλμέιδα (0-1), Οσασούνα (1-3) και Σαμσουνσπορ (0-1 για την φάση των 16 του Κόνφερενς). Συνολικά σε αυτούς τους 20 εντός έδρας αγώνες έχει 29 γκολ υπέρ και 14 γκολ κατά.

ΥΓ.6: Συνολικά, η Ένωση έχει δώσει 16 επίσημους αγώνες απέναντι σε Ισπανούς, με 2 νίκες, 6 ισοπαλίες και 8 ήττες, έχοντας 14 γκολ υπέρ και 23 γκολ κατά. Σε ισπανικό έδαφος σε 8 αγώνες έχει 1 ισοπαλία (στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου επί της Ρεάλ Μαδρίτης των Galacticos) και 7 ήττες.

~ Ενωσίτης ~