​Το Σύνδρομο του «Αήττητου» Παρασκηνίου: Όταν το «Κάνω ό,τι Γουστάρω» Γίνεται Καθεστώς

 ​Πριν καν ξεκινήσει το ματς ΠΑΟΚ - Λεβαδειακός, η Τούμπα φρόντισε να υπενθυμίσει σε όλη την Ελλάδα ποιος κάνει κουμάντο, όχι οι νόμοι, ούτε η λίγκα, αλλά η Θύρα 4 που μέσω του ΠΑΟΚ που ελέγχει πλήρως το παρασκήνιο, επιβάλλει το δικό της δίκαιο. Με μια συντονισμένη κίνηση, οπαδοί εισέβαλαν στα δημοσιογραφικά θεωρεία, όχι για μια απλή διαμαρτυρία, αλλά για να «σωφρονίσουν» τραμπουκίζοντας όσους τόλμησαν να καλύψουν την δολοφονία του Κλεομένη με τρόπο που δεν συνάδει με το «αφήγημα» της εξέδρας.

​Η εικόνα της Αστυνομίας να φυγαδεύει δημοσιογράφους στην Αίθουσα Τύπου για να γλιτώσουν από τα χειρότερα, αποτελεί την απόλυτη ξεφτίλα ενός κράτους που παρακολουθεί ανήμπορο. Οι λειτουργοί της ενημέρωσης έγιναν κυνηγημένοι στο ίδιο τους το περιβάλλον εργασίας, γιατί η «αλήθεια» στην Τούμπα πρέπει πρώτα να πάρει έγκριση από αυτούς που ελέγχουν το σύστημα και που νιώθουν ότι δεν τους αγγίζει κανείς.

Το σκηνικό της Κυριακής δεν ήταν «ένταση». Ήταν μια προσχεδιασμένη τρομοκρατική επίθεση σε εργαζόμενους. Μια εικόνα ντροπής που δεν έχει προηγούμενο, αλλά που στον οργανισμό του ΠΑΟΚ αντιμετωπίζεται με μια προκλητική απάθεια, λες και πρόκειται για μια τυπική βροχερή μέρα στην Θεσσαλονίκη.

Είναι πραγματικά διεστραμμένο το πώς προσπαθούν να χτίσουν ένα αφήγημα γύρω από τον πρόσφατο θάνατο του 20χρονου, για τον οποίο ακόμη τα αίτια παραμένουν θολά. Η προσπάθεια να «ισοφαρίσουν» επικοινωνιακά τη στυγερή δολοφονία του Άλκη Καμπανού –όπου μια ντουζίνα δολοφόνοι έσφαξαν εν ψυχρώ ένα παιδί που απλώς καθόταν σε ένα σκαλοπάτι– δείχνει το μέγεθος της ηθικής σήψης.

​Αντί για αυτοκριτική βλέπουμε μια βιομηχανία κατασκευής εντυπώσεων. Είδαμε μέχρι και το Gazzetta να «εξαφανίζει» άρθρο που δεν ταίριαζε στο αφήγημα, ενώ οι δημοσιογραφικές ενώσεις ψέλλισαν μερικές χλιαρές κουβέντες κατόπιν εορτής, τρέμοντας προφανώς μην ταράξουν τη γαλήνη των «αδικημένων πενθούντων οπαδών».

Εδώ όμως μπαίνει το μεγάλο ερώτημα, πού είναι η ΔΕΑΒ; Στην Νέα Φιλαδέλφεια το γήπεδο έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες για μια... ομπρέλα και μερικά μπουκάλια (και ορθώς έκλεισε) με μια αγωνιστική κεκλεισμένων των θυρών για «κίνδυνο βίας». Στην Λιβαδειά οι οπαδοί του ΠΑΟΚ ξηλώνουν καρέκλες, τις πετάνε στο γήπεδο και η τιμωρία είναι ένα χρηματικό πρόστιμο-χάδι, ίσα για να έχουν να λένε. Τώρα στην Τούμπα έχουμε οκτώ συλλήψεις για συγκεκριμένο περιστατικό βίας μέσα στο γήπεδο, εκκένωση χώρων εργασίας υπό την απειλή βίας και η ΔΕΑΒ ακόμα... μελετάει το μενού;

​Το έργο το έχουμε ξαναδεί τα προηγούμενα χρόνια, τότε που τα «ντου» σε διάφορα γήπεδα έγιναν η κανονικότητα του ΠΑΟΚ. Μάλιστα η σύγκριση με το 2019 δείχνει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τότε με την φόρα ενός πρωταθλήματος, είδαμε το περιβόητο ντου στα Γιάννινα. Οπαδοί μπήκαν στους Ζωσιμάδες χωρίς εισιτήρια, έδιωξαν τους οπαδούς του ΠΑΣ από τις θέσεις τους και κάθισαν αυτοί, με την απόλυτη σιγουριά ότι κανείς δεν θα τους ζητήσει τον λόγο, με τους αρμόδιους φορείς να σφυρίζουν κλέφτικα και να κλείνουν ερμητικά τα μάτια, επιτρέποντας την ανάδειξη ενός «πρωταθλητή» σε περιβάλλον απόλυτης ασυδοσίας.

Όταν νιώθεις ότι ελέγχεις το παρασκήνιο, οι κανόνες της κοινωνίας σταματούν στις πύλες του γηπέδου. Η αλαζονεία του 2019 είναι η ίδια που σήμερα οδηγεί στο «ντου» κατά των δημοσιογράφων. Είναι η νοοτροπία του «κάνουμε ό,τι θέλουμε γιατί μπορούμε». Η πολυετής ασυλία έχει μετατρέψει τον τραμπουκισμό σε επίσημη επικοινωνιακή πολιτική της κερκίδας στην Τούμπα.

Τώρα με τα πλέι οφ να πλησιάζουν το ερώτημα καίει, θα τολμήσει κανείς να εφαρμόσει τον νόμο;

Είναι δυνατόν μια επίθεση σε εργαζόμενους και μια εκκένωση θεωρείων με συλλήψεις να τιμωρηθεί λιγότερο από την «ομπρέλα» της Φιλαδέλφειας; Ή μήπως η Τούμπα πρέπει να μείνει ανοιχτή πάση θυσία για να μην χαλάσει το «γλυκό» των πλέι οφ, την ώρα που ο ΠΑΟΚ ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους συνδιεκδικητές του τίτλου;

Αυτή η προκλητική δυσαναλογία επιβεβαιώνει την ανησυχία ότι ο έλεγχος του παρασκηνίου εξαγοράζει την ασυλία. Αν η εισβολή στα δημοσιογραφικά και ο εκφόβισμός εργαζομένων περάσει πάλι «στο ντούκου», η πολιτεία παραδέχεται ότι ο ΠΑΟΚ είναι κράτος εν κράτει.

​Αν ο ΠΑΟΚ πέσει ξανά στα μαλακά, θα είναι η οριστική επιβεβαίωση ότι η «δικαιοσύνη» στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τυφλή μόνο όταν την βολεύει. Εκτός αν θεωρούν ότι η τρομοκράτηση δημοσιογράφων είναι απλώς ένα «φολκλορικό» στοιχείο της οπαδικής κουλτούρας του βορρά, ενώ μια ομπρέλα είναι... όπλο μαζικής καταστροφής.

Η ελευθερία του λόγου στην Τούμπα πνίγεται κάτω από το βάρος ενός συστήματος που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τον ποινικό κώδικα. Αν η ΔΕΑΒ συνεχίσει να μοιράζει «χάδια» ενώ άλλοι τιμωρούνται για ομπρέλες, τότε το «ντου» στα δημοσιογραφικά δεν είναι απλώς ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η σφραγίδα της απόλυτης κυριαρχίας του παρασκηνίου πάνω στην λογική και τον νόμο.

~ Ενωσίτης ~