Must win τίτλου με μέταλλο πρωταθλήτριας...

 Το διπλό της ΑΕΚ στις Σέρρες με 0-4 επί του Πανσερραϊκού δεν ήταν απλώς μια νίκη, αλλά ένα πραγματικό "must win" παιχνίδι που η ομάδα είχε απόλυτη ανάγκη για τη συνέχεια. Σε μια αναμέτρηση όπου οι συνθήκες ήταν εξ αρχής εχθρικές με τον Τζήλο και τον αγωνιστικό χώρο κοντοκουρεμένο και βρεγμένο με μαλακό και λασπωμένο υπόστρωμα έτσι ώστε να δυσκολέψει την κυκλοφορία της μπάλας, η Ένωση έπρεπε να βρει τα ψυχικά αποθέματα να ανταπεξέλθει.

​Το ματς δεν επιδέχεται ιδιαίτερης τακτικής ανάλυσης, καθώς η εικόνα του καθορίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από το πνευματικό κομμάτι. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς, παρά την επιτυχημένη πορεία της (3/3 προκρίσεις το καλοκαίρι, 3η θέση στη League Phase του Conference, την καλύτερη θέση ελληνικής ομάδας σε League Phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης και απευθείας πρόκριση στους "16"), φαίνεται να εμφανίζει μια ψυχολογική κόπωση συστήματος.

Είναι εμφανές πως η ομάδα είναι πιεσμένη ψυχικά, καθώς πέρα από τους αντιπάλους, καλείται να διαχειριστεί και τις διαιτητικές αποφάσεις. Αυτή η αίσθηση της αδικίας και της σχετικής υστέρησης που προκαλεί η σύγκριση με τις ευνοϊκές συνθήκες των άλλων διεκδικητών, οδηγεί σε έλλειψη καθαρού μυαλού και αβίαστα αμυντικά λάθη, καθώς οι παίκτες αισθάνονται ότι πρέπει να καταβάλουν την διπλάσια προσπάθεια για να φτάσουν στο ίδιο σημείο αφετηρίας με τους συνδιεκδικητές του πρωταθλήματος.

Μέχρι να μπεί το πρώτο γκολ η ΑΕΚ έμοιαζε σφιγμένη. ​Σε τέτοια παιχνίδια αν το γκολ αργήσει, ο εκνευρισμός μεγαλώνει καθώς ο αντίπαλος καταφεύγει σε καθυστερήσεις ενώ ο χρόνος από ένα σημείο και μετά τελειώνει γρήγορα για την ομάδα που κυνηγάει το γκολ. Η ΑΕΚ όμως "ξεκλείδωσε" το ματς στο ιδανικό χρονικό σημείο. Το παιχνίδι φώναζε ότι η ΑΕΚ θα σκοράρει απο στημένη φάση καθώς όταν ο αντίπαλος παίζει μαζικά τόσο πίσω κλείνοντας τους χώρους, τα στημένα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος απειλής, αλλά και γιατί κέρδιζε πολλά στημένα έχοντας συνέχεια εκείνη την μπάλα έχοντας παράλληλα στην ενδεκάδα της τρείς πολύ καλούς κεφαλοσφαιριστές (Βάργκα, Βίντα και Μουκουντί).

Η στιγμή του γκολ του Βάργκα ήταν το σημείο καμπής, παρά την προσπάθεια να βρεθεί λόγος ακύρωσης του γκολ στο VAR —σε μια φάση που κράτησε 5 λεπτά, όσα δηλαδή ήταν και οι αδικαιολόγητα λίγες καθυστερήσεις— το γκολ μέτρησε και η ΑΕΚ απελευθερώθηκε. Σε εκείνο το σημείο, ο κόσμος στην εξέδρα μπήκε δυναμικά στην εξίσωση, ωθώντας την ομάδα να "καθαρίσει" το παιχνίδι.

​Η διαιτησία για ακόμα μια φορά υπήρξε εχθρική, αναγκάζοντας τον Νίκολιτς να σπαταλήσει αλλαγές για να προστατεύσει παίκτες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η κίτρινη στον Πενράις για "ανακοπή υποσχόμενης επίθεσης" και η κάρτα για θέατρο στον Πινέδα, ο οποίος έπεσε αλλά σηκώθηκε αμέσως χωρίς να ζητήσει τίποτα.

Αυτά τα εμπόδια όμως φαίνεται να ατσαλώνουν την ΑΕΚ. Η ομάδα δείχνει μια κυνικότητα (15/20 νίκες) που είναι απαραίτητη για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η ψυχική ανθεκτικότητα που καλλιεργείται μέσα από αυτές τις αντιξοότητες μπορεί να αποδειχθεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Ένωσης μακροπρόθεσμα. Όσο η ΑΕΚ δεν "σκοντάφτει" στα εμπόδια που της βάζουν, τόσο δυναμώνει η πεποίθηση ότι στο τέλος θα είναι εκείνη που θα κόψει πρώτη το νήμα.

​ΥΓ.: Ο Κοϊτά ήταν ο απόλυτος MVP, ένας παίκτης που δίνει το απρόβλεπτο στοιχείο παίζοντας συχνά στα όρια του εκτός τακτικής παιχνιδιού. Τα νούμερά του προκαλούν εξαιρετικά, 62 επαφές σε 89 λεπτά., 30/33 πάσες (2 key passes), 7/11 ντρίπλες και 12/19 μονομαχίες με 5 κερδισμένα φάουλ και το κερδισμένο πέναλτι.

ΥΓ.1: Σε τρίτο ματς μετά τη διακοπή ο Νίκολιτς κάνει αλλαγή και η ομάδα σκοράρει στα επόμενα ένα - δυο λεπτά. 

~ Ενωσίτης ~