Βάργκα - Γιόβιτς: Το δίδυμο που "τρομάζει" και η λύση στο επιθετικό αδιέξοδο

 Ήθελα να γράψω για το νέο δίδυμο τις προηγούμενες ημέρες αλλά ο θάνατος 7 συνοπαδων μας τα σκέπασε όλα. Μπροστά στον θάνατο τίποτα δεν έχει σημασία. Με την ποδοσφαιρική ζωή να έρχεται σιγά σιγά ξανά σε μια κανονικότητα, πάμε να πούμε δυό λόγια για την γραμμή κρούσης της καψούρας μας.

​Η φετινή χρονιά για την ΑΕΚ ξεκίνησε με τον χαρακτήρα μιας "μεταβατικής" περιόδου, μιας σεζόν που θα έπρεπε να θέσει τις βάσεις για να είναι η ομάδα 100% ανταγωνιστική του χρόνου. Ωστόσο η πορεία των πραγμάτων και η άνοδος στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα —που ήρθε μόλις η ομάδα άρχισε να σκοράρει περισσότερο— άλλαξαν τα δεδομένα. Η διοίκηση και ο Μάρκο Νικόλιτς συνειδητοποίησαν πως αυτό το ρόστερ μπορεί να διεκδικήσει τίτλους από φέτος, αρκεί να λυνόταν το πρόβλημα της αποτελεσματικότητας στην επίθεση.

​Ο Γιόβιτς φέτος δέχθηκε να κάνει ένα «step back» στην καριέρα του και να έρθει στην ΑΕΚ για να γίνει ο ηγέτης του Μάρκο Νικόλιτς στην επίθεση. Ως ηγέτης, ο Νικόλιτς τού έδωσε εξ ορισμού αυξημένες αρμοδιότητες, καθώς από τέτοιους παίκτες η ομάδα περιμένει πάντα να κάνουν περισσότερα και πιο ποιοτικά πράγματα μέσα στο γήπεδο. Ο Γιόβιτς μέχρι στιγμής υπηρετούσε έναν σύνθετο ρόλο δημιουργίας και εκτέλεσης: έπρεπε να κατεβαίνει χαμηλά για να βοηθάει στην ανάπτυξη της ομάδας, ενώ ταυτόχρονα όφειλε να βρίσκεται και στην περιοχή για να σκοράρει.

​Αν υπολογίσουμε ότι ο Σέρβος δεν έκανε προετοιμασία, την αυστηρή επιτήρηση που δέχεται από τους αντιπάλους (λόγω ονόματος και θέσης), αλλά και το γεγονός ότι οι τραυματισμοί των Ζίνι και Πιερό άφησαν την ομάδα χωρίς άλλη εναλλακτική λύση στα φορ, γίνεται αντιληπτή η τεράστια δυσκολία του ρόλου του. Αυτό εξηγεί και τη βαρύτητα της δήλωσής του πριν τις γιορτές για τη μεγάλη επιβάρυνση που ένιωθε. Όπως σημείωσε και ο Φώτης Ιωαννίδης σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Ντέμη, η ανάγκη να κατεβαίνει ως φορ χαμηλά για να βοηθήσει στην ανάπτυξη είναι πολυ εξαντλητική, σε αντίθεση τώρα στην Σπόρτινγκ που είναι πιο ψηλά στο γήπεδο και είναι πιο φρέσκος και με περισσότερο καθαρό μυαλό για να εκτελέσει. Στην περίπτωση του Γιόβιτς, αυτό είχε και τακτικό αντίκτυπο καθώς η αντίπαλη άμυνα τον ακολουθούσε χαμηλά, μικραίνοντας υπερβολικά τον χώρο ανάμεσα στις γραμμές. Έτσι η ανάγκη για έναν παρτενέρ που θα "γεμίσει" την περιοχή και θα δώσει ελευθερία στον Γιόβιτς ήταν επιτακτική.

​Η απάντηση ήρθε στο πρόσωπο του Μπαρνάμπας Βάργκα. Ένας φορ που ζει για το γκολ, μαθημένος στην πίεση του πρωταθλητισμού και απόλυτα συμβατός με το σύστημα του Νικόλιτς (παρόμοιο με αυτό της Φερεντσβάρος, με πλάτος από τα μπακ, εσωτερικούς μέσους και δυο φορ).

Ο Βάργκα είναι ένας φορ πιο γρήγορος από τους Γιόβιτς/Πιερό, με μεγάλο διασκελισμό και γυμνασμένο κορμί. Έχει εξαιρετικό άλμα και μια σπάνια ικανότητα να στρέφει το σώμα του προς την εστία από οποιαδήποτε γωνία, δίνοντας κατεύθυνση και δύναμη στις κεφαλιές και στο build-up είναι κινητικός, κατεβαίνει πολλές φορές χαμηλά για να πάρει μπάλα, να χαθεί απο την εποπτεία της άμυνας και σε 2ο χρόνο να έρθει στην επίθεση με ταχύτητα, παίζει με πλάτη, πάει σε μονομαχίες, θυμίζει Ελ Κααμπι. Στην επίθεση, τραβάει τους στόπερ πλάγια για να ανοίξει χώρους και επιστρέφει στην "τυφλή γωνία" του αμυντικού για να εκτελέσει ενώ σε φάση άμυνας θα πιέσει την πρώτη πάσα.

Είναι ένας κυνικός φορ που δεν έρχεται σε πολλές επαφές με την μπάλα και όταν το κάνει παίζει απλά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον δείχνει το γεγονός ότι ενώ εκτός περιοχής δεν μπορεί να κάνει εύκολα επιτυχημένη τρίπλα, μέσα ή κοντά στην περιοχή κάνει συνήθως επιτυχημένα μια κόφτη τρίπλα και λόγω της ευλυγισίας του καταφέρνει να απελευθερωθεί από τον αντίπαλο και να βρεί τον χώρο να εκτελέσει, διατηρώντας παράλληλα την ψυχραιμία για να βρεί τον κατάλληλο χώρο χωρίς να πηγαίνει σε βιαστικά σουτ.

Παρά το αρχικό "μπέρδεμα" λόγω της αλλαγής ρόλων, η συνύπαρξη τους δείχνει τον δρόμο. Στο παιχνίδι με τον Αστέρα, ο Βάργκα πήρε πάνω του όλες τις "βρώμικες" δουλειές, είχε 9/12 συνολικές μονομαχίες και 8/10 εναέριες επιτρέποντας στον Γιόβιτς να έχει 10 ενέργειες στην αντίπαλη περιοχή.

Στοιχεία που δείχνουν πως πλέον ο Γιόβιτς δεν χρειάζεται να σπαταλά δυνάμεις σε μονομαχίες που δεν είναι και το πιο δυνατό του σημείο (είχε μόλις 3/11 κερδισμένες με τον Αστέρα) αλλά μπορεί να εστιάσει στην ποιότητά του και την εκτέλεση. Η ΑΕΚ πλήρωσε για να πάρει το γκολ και την ηρεμία στην επίθεση. Με τον Βάργκα να "προστατεύει" τον Γιόβιτς από την καταπόνηση και να προσφέρει λύσεις στο "κουτί" με ελάχιστες επαφές, η Ένωση μετατρέπει τη φετινή χρονιά σε μια ξεκάθαρη δήλωση διεκδίκησης του τίτλου.

~ Ενωσίτης ~